ХЛОПЧЫК І ВОБЛАКА
Тут сярод гор у даліне жылі хлопчык, казляняты і карова.
Карова была добрая і задуменная.
Яна паіла хлопчыка малаком.
Казляняты былі страшныя задзіракі.
Цэлымі днямі яны мераліся сілай.
А хлопчык...
Хлопчык больш за ўсё на свеце любіў глядзець на аблокі.
Ён мог глядзець на аблокі з раніцы да позняга вечара. Штодня.
А гэта яму ніколькі не надакучала.
А яму ніколі не было сумна.
А вось аднойчы...
Так яны пасябравалі.
Гэта табе.
Каб ты не згубіўся ў гарах.
Сказаў хлопчык.
Мне час.
Сказала воблака.
Як?
Ты ўжо ідзеш? – спалохаўся хлопчык.
Я заўтра зноў прыйду.
Сказала воблака. А паслязаўтра таксама.
Цяпер я буду прыходзіць сюды кожны дзень.
Цяпер у мяне ёсць уласнае воблака, – падумаў хлопчык.
А яму вельмі захацелася паказаць воблака сваім сябрам.
Бо жудасна крыўдна, калі ніколі, ну абсалютна ніхто не бачыць твайго імпрэзы.
Давай спусцімся ў даліну, – сказаў хлопчык.
Я баюся, – адказала воблака.
Аблокі жывуць заўсёды наверсе, у гарах.
Але хлопчык настойваў.
А воблака пагадзілася.
Чаго толькі не зробіш, каб не засмуціць свайго сябра.
Ты спусцішся толькі на адну хвіліначку.
А затым зноў вернешся ўгары, – казаў хлопчык.
Глядзіце каго я прывёў, – закрычаў хлопчык.
Гэта маё ўласнае ручное воблака.
Вось так усё і скончылася.
А бо магло быць зусім, зусім інакш.